Dag 4: Het optreden

Voordat we naar het schoolfeest gaan, worden we onverwachts uitgenodigd voor een bezoek aan de deputy manager van het district Lira. Een erg vriendelijke man. In zijn kantoor hangt een grote foto waarop hij zelf met een zeer serieuze blik staat afgebeeld. Ernaast hangt een foto van Barack Obama, zijn voorbeeld. Hij vertelt over zaken die hij graag wil realiseren, zoals woningen bij de school voor de leerkrachten, zodat zij niet iedere dag zo ver hoeven te reizen en een waterput voor drinkwater.
Onderweg naar het schoolfeest worden we ook nog opgewacht door mensen en kinderen van een andere school die Save the Children heeft neergezet. Weer worden we welkom geheten met zang en dans. Na een leuke ontmoeting met de lokale bevolking komen we twee uur later dan gepland aan bij de Olomo Primary School. Vandaag is niet alleen een speciale dag vanwege het feest, maar ook omdat de school vandaag wordt vernoemd naar Bert Koenders, de minister voor Ontwikkelingssamenwerking.

Genoeg redenen om er een knalfuif van te maken. Speciaal voor deze gelegenheid had ik in Nederland mijn koffer al volgestouwd met knutselmateriaal om muziekinstrumenten mee te maken. Druk knutselend worden er op creatieve manieren shakers, tamboerijnen en trommels gemaakt. Van bierdopjes tot rijst en van plastic bekers en stokken tot kartonnen, ronde borden met een handvat (met het hoofd van ene Christian van X-factor erop, gesponsord door een bekend deodorantmerk). Goed om op te trommelen!

Vanuit de stereo-installatie zijn Afrikaanse liederen te horen en er wordt gedanst. Ouders, kinderen, leerkrachten, iedereen is aanwezig. De sfeer zit er al goed in en iedereen is blij. Ook zijn er mensen van de gemeenteraad. Er worden speeches gehouden met bedankjes - hiervoor werd er les gegeven onder alleen een rietendak - en een lijst van zaken die ze graag verbeterd zouden willen zien. Na allerlei dans- en zangopvoeringen, zijn wij als laatste aan de beurt. Vervolgens doen we het liedje wel drie keer. Iedereen vindt het leuk en zo hebben we ook extra audio- en videomateriaal om er in Nederland een complete song met videoclip van te maken. De kinderen doen het hartstikke goed en vinden het blijkbaar zo leuk dat ze het liedje later zelf ook nog blijven zingen.

Wat een ervaring. Petje af voor deze kinderen. Het lijkt zo wel een heel gezellige boel, maar de meeste kinderen krijgen hier tijdens schooldagen van 9 tot 5 de hele dag geen eten en drinken. In deze hitte word ik al zwart voor mijn ogen als ik twee uurtjes niets drink. Kun je nagaan. Er is hier ook niet eens schoon drinkwater voor iedereen. Er is bijna niets. Ook geen medicijnen om mensen te genezen van ziektes als malaria. Jaarlijks sterven er in Afrika een miljoen mensen aan malaria en 20% van de kindersterfte is hieraan te wijten, voornamelijk voor de kinderen die jonger dan 5 jaar. Er moet dus echt iets gedaan worden. Deze kinderen verdienen een toekomst.

Het was een geweldige ervaring die ik nooit zal vergeten. Hopelijk zorgt de muziek ervoor dat ik nog eens terugkom in dit mooie land bij deze lieve mensen en dat ik het resultaat kan laten horen.

Oeganda blijkt in ieder geval wel open te staan voor mijn muziek. Dat blijkt ook later als we na het schoolfeest, zoals beloofd, op bezoek gaan bij het radiostation in Lira. Hier geven we de primeur van How Can You Be Sure. Behalve het radio-optreden word ik ook gevraagd voor een optreden in een club diezelfde avond. Middenin de sloppenwijken van Lira wordt er namelijk een wedstrijd gehouden voor wie het voorprogramma mag doen van R. Kelly over een aantal maanden. Als we iemand uit de club geslagen zien worden, herinner ik me weer het advies om ’s avonds niet over straat te gaan. Te laat. Maar we blijven cool. Het idee alleen al dat ik hier waarschijnlijk als eerste westerling zal optreden vind ik te gek. Wat het publiek vindt, maakt me daarom niet eens meer zoveel uit. Maar er wordt zo goed en enthousiast gereageerd dat ik zelfs nog een toegift moet doen.

Oeganda, bedankt!

Chris LeMay