Dag 2: huisje,boompje,beestje
We rijden onder andere langs de rivier de Nijl en vanuit de auto voeren we bananen aan bavianen. Tijdens een tussenstop kopen we wat fruit en een geroosterde maïskolf langs de weg en we zwaaien naar een paar kinderen verderop. Ze zwaaien heel lief terug, dus wij erheen om koekjes uit te delen. In eerste instantie zijn ze afwachtend en durven ze niet gelijk te komen. Maar ja, wat wil je ook als er ineens van die maffe blanken naar je staan te zwaaien.
Uiteindelijk komen we aan in het gebied waar we moeten zijn. Hier in de buurt staat de school die we gaan bezoeken. De weg is hier nauwelijks nog een weg te noemen en de mensen wonen in kleine ronde huisjes met een rieten dak. Een primitief huisje-boompje-beestje-gevoel waar de beestjes uiteraard niet om te aaien zijn. De varkens, kippen, koeien en vooral geiten lopen vooralsnog vrolijk rond het ‘kampvuurtje’. De ondergaande zon zorgt voor een sfeervol geheel waardoor ik bijna het idee heb in een vakantiepark te zitten, in plaats van in Oeganda. Maar het is hier natuurlijk niet alleen maar ‘bananengeur en zonneschijn’. Dat besef ik maar al te goed.