Dag 3: Zweetdruppels op mijn voorhoofd
Vandaag is de laatste lesdag voor de kerstvakantie van twee maanden. Net op tijd dus om een les bij te wonen. Zittend tussen de kinderen luister ik naar een les zoals ook zij hem dagelijks meemaken. Een aparte ervaring. Omdat het mijn bedoeling is om samen met de kinderen een remake te maken van het nummer How Can You Be Sure, laat ik hen het liedje horen. Daarvoor verzamelen we allemaal buiten onder een grote boom, lekker in de schaduw. De kinderen vormen samen een koor en staan gehoorzaam op een rij. De zweetdruppels staan op mijn voorhoofd. Niet alleen van de hitte, maar ook omdat ik geen idee heb hoe dit zal verlopen. Vooral nu duidelijk is dat de communicatie niet zo eenvoudig verloopt als dat ik van tevoren had bedacht. Een deel van de kinderen verstaat geen Engels en helaas spreek ik de lokale taal niet…Gelukkig zijn er leerkrachten die als tolk fungeren.
Ik had graag een authentiek Oegandese zangmelodie aan het nummer toegevoegd, maar dat blijkt lastig te zijn. Daarom heb ik iets anders bedacht. De kinderen zingen de tekst van een voor hun al bekend liedje op de melodie van mijn nummer. Dat in combinatie met ‘yeah yeah yeaaaheee’ levert binnen no-time een remake op. In het begin zingen de kinderen heel zacht, bang om fouten te maken. Maar al snel is het liedje vertrouwder en zingen ze uit volle borst mee: “wan otino me lango - wan otino me oyam - wan otino me odong”.
De voetballen die we als cadeau hadden meegenomen, komen goed van pas. Tijdens de pauze even lekker ontspannen met een potje voetbal. Ook kom ik erachter dat scheethumor universeel is. Vanuit Nederland had ik een scheetkussen meegenomen als grappig cadeautje. Geen idee of de directeur dit op prijs zal stellen, maar ik neem het risico. Een groot succes, het hele dorp ligt dubbel van het lachen.
Na gezellig mee te hebben gedaan met een Oegandese dans, kom ik in gesprek met een leerkracht. Hij heeft allerlei vragen over Nederland en geen idee waar het ligt. Hier komt het volgende cadeautje, een globe, tot zijn recht. Naast het feit dat leerkrachten geen opleiding hebben gehad, zijn er ook nog te weinig schoolmaterialen om kinderen die informatie te geven. Genoeg reden dus om hier aandacht aan te besteden.
Omdat we heel benieuwd zijn hoe de mensen hier leven, besluiten we mee te gaan naar het huis van een paar kinderen. Naast de primitieve manier van leven in de kleine ronde huisjes, vallen mij ook de posters van verschillende artiesten op en het muskietennet. De vrouw des huizes heeft net het eten klaar en wij mogen mee-eten. De aardappels en bonen smaken goed. Ondertussen zien we achter de palmbomen een prachtige zonsondergang. Het is moeilijk voor te stellen dat er hier een aantal jaar geleden nog mensen op gruwelijke wijze werden verkracht en vermoord door ´Het leger van de heer´ en dat mensen van mijn leeftijd hier vroeger kindsoldaat waren.
De oudste van de stam blijkt nog een geschenk voor ons in petto te hebben. Achter de rug van de man hoor ik een ‘bèh’. Even verwacht ik een bloederig schouwspel, maar de geit wordt ons levend geschonken en uiteraard in grote dank aangenomen. Eén klein probleempje: hoe nemen we deze lieve, eigenwijze geit in hemelsnaam mee? Niet wetend dat het aantal dieren de volgende dag verdubbeld zou worden met een schaap. Omdat het donker begint te worden, is het tijd om met onze, door de zon, roodgekleurde voorhoofden en armen terug te gaan naar Lira. Aangeraden wordt om hier voor het donker ‘thuis’ te zijn vanwege de malariamug en berovingen.
