Dagboek Cystine Carreon
Spannend! Mijn eerste bezoek aan Afrika en niet zomaar voor vakantie, maar gelijk
voor Save the Children. We gaan opnames maken voor het televisieprogramma ‘Tijd voor Max’ en kijken hoe de medische hulp eruit ziet, voor met name pasgeboren baby’s en kleine kinderen. We bezoeken ziekenhuizen en klinieken waar we vrouwen en kindjes ontmoeten, met hartverscheurende verhalen.
Dag 1: De aankomst
Spannend! Mijn eerste bezoek aan Afrika en niet zomaar voor vakantie, maar gelijk voor Save the Children. De vlucht gaat goed en ik word zelfs herkend door het personeel dat massaal Gooische Vrouwen fans is! In ruil voor een groepsfoto krijg ik speciale aandacht en een grote zak snoep en koekjes mee voor de kinderen in Oeganda. Bij aankomst word ik opgehaald door Tirsa en Karlijn van Save the Children en in de nacht rijden we naar het hotel. Het filmteam is net klaar met avondeten en na de eerste kennismaking besluiten we allen snel te gaan slapen. We realiseren ons dat we morgen een lange dag voor de boeg hebben. Na een lange douche, even schrikken dat het water er wat bruinig uitkwam, val ik al snel in slaap…Dag 2: De harde werkelijkheid
De volgende dag gaan we direct aan de slag. En ik word meteen geconfronteerd met de harde werkelijkheid van het leven in Oeganda. Plaats: Het grootste ziekenhuis van Oeganda, Mulago Hospital in Kampala. We krijgen een officiële ontmoeting met de hoofdarts van de kinderafdeling en maken ook kennis met onze gids voor de komende dagen: zuster Doreen. Wat een fantastische vrouw! Een prachtige lach en een waarzinnig positieve uitstraling. Ze leidt ons rond op de kinderafdeling, waar we zien dat kinderen worden ingeënt en gewogen. Ook lopen er artsen rond die de kinderen onderzoeken.
Dag 3: Begonnen met eten
’s Ochtends vroeg woonden we een vergadering bij op het hoofdkantoor van Save the Children. Fantastisch om te zien hoe professioneel en georganiseerd het er daar aan toe gaat. Het geld dat binnenkomt wordt goed besteed en er wordt zorgvuldig mee omgegaan. De verschillende afdelingen laten elkaar zien wat er die week gedaan is en wat het doel van de komende week is.
Dag 4:Baby zonder naam
Op deze vierde ochtend waren we al vroeg op voor de reis naar Nakasongola om daar de kliniek te bezoeken. We ontmoeten Jeffrey van Save the Children die onze gids wordt voor de komende twee dagen. Na de rondleiding op de kraamafdeling, langs de dokter en door het laboratorium ontmoeten we de kersverse moeder Perosi (29) en haar pasgeboren dochter. Ik vraag hoe ze haar dochter heeft genoemd.
Dag 5: Het moederschap
Op de vijfde dag gaan we terug naar Nakasongola. Perosi en haar kindje zijn er nog. Het geven van borstvoeding is gelukt en dat is een grote stap! In moedermelk zit alles wat een kind nodig heeft. Het antibioticum is aangeslagen en het kleine meisje kijkt al heel wat wakkerder de wereld in. Heerlijk nieuws. Ze mogen vandaag naar huis en we besluiten Perosi en haar baby naar huis te brengen. Het is een uur rijden met de auto. Onvoorstelbaar dat Perosi deze afstand te voet heeft afgelegd toen ze weeën had en moest gaan bevallen. Bij haar thuis ontmoeten we haar zes andere kinderen en zien we haar huisje. Goed om te zien hoe zij hier woont!
Dag 6: Het afscheid
Het is alweer de laatste dag. We hebben nog één ochtend en die gebruiken we om nog wat beelden te maken in Mulago Hospital. We zien Daniël en zijn moeder weer en schieten wat algemene beelden van het ziekenhuis. We nemen afscheid van zuster Doreen en beloven haar de foto’s die we hebben gemaakt toe te sturen. Na een welgemeende knuffel is het tijd om terug naar het hotel te gaan, te douchen en naar het vliegveld van Entebbe te gaan.
Het was een fantastische ervaring. Zoveel gezien, zoveel geleerd! Ik denk dat het voor iedereen goed zou zijn om zo’n week mee te maken. Wij hebben het zo rijk vergeleken met de mensen daar. Het heeft me heel dankbaar gemaakt voor wat ik heb!
Heel veel liefs,
Cystine Carreon