Dagboek Katie Melua
Katie Melua bezoekt Sri Lanka
Katie Melua reisde af naar het oosten van Sri Lanka om kinderen te bezoeken die getroffen zijn door conflicten en de Tsunami.
Dag 1
“Ik zit nu in het vliegtuig voor een vlucht van 24 uur naar Sri Lanka. Ik kan niet slapen want ik ben zo opgewonden over het feit dat ik daar heen ga. Ik zit hier, terwijl ik niet weet wat ik moet verwachten maar ik ben bang voor wat ik daar zal aantreffen. Ik denk dat deze reis een verandering zal zijn voor mijn leven. Ik ga kinderen ontmoeten in Sri Lanka die betrokken zijn geweest bij de conflicten en de Tsunami.”
Dag 2
“Ik ben aangekomen in de hoofdstad Colombo en ik ben erg verrast. Het ziet er hier erg westers uit, maar ik denk dat het heel anders is waar we morgen naar toe gaan. Bij het binnenrijden zie ik wat er hier aan de hand is. Ik praat met de directeur van Save the Children in Sri Lanka, Greg Duly, die mij vertelt dat er hier 20 jaar geleden een conflict begonnen is. De Tamil Tijgers wilde onafhankelijk van Sri Lanka wilde worden, omdat ze niet goed genoeg behandeld werden.
De Tamil Tijgers rekruteren kinderen om in deze regio te vechten. Het idee dat meisjes en jongens -sommigen zijn pas 8 jaar- hierbij betrokken worden maakt mij heel boos. Ik herinner me dingen waar ik bang voor was toen ik 8 jaar was, maar het idee dat deze kinderen moeten vechten en leven in gewapende groepen weg van hun familie en huis is vreselijk!
De middag heb ik besteed aan een interview met de krant van Sri Lanka en ik heb Save the Children medewerkers ontmoet. Ik ga vroeg naar bed om me voor te bereiden op de lange dag die ik tegemoet ga. We zullen naar het oosten reizen.”
Dag 3
“Het is 6 uur ’s morgens en ik vlieg over Sri Lanka naar de oostkust in een heel klein vliegtuigje. Het is erg heet en vochtig. Ik zal ook het werk van Save the Children gaan bekijken.
We zijn aangekomen in Ampara airport en nu zijn we onderweg naar Batticaloa. Het is nog steeds erg vochtig en heet. In Batticaloa zal ik kinderen ontmoeten die getroffen zijn door conflicten en de Tsunami.
Ik sta nu op een plaats waar een school zou moeten staan. Het enige dat ik hoor zijn de kraaien. Zo’n honderd kinderen hadden hier lessen, maar het is vernietigd door de Tsunami. Het effect op families was verwoestend. Huizen zijn verwoest, drinkwater is vuil en middelen van bestaan zijn verdwenen.
Deze plaats is echt compleet verwoest. Er zijn hier nog steeds mensen die in dit gebied rondlopen, duidelijk zonder geld of zelfs zonder schuilplaats, nog steeds wonend in hun oude huizen. Alles is erg grauw en overal ligt rommel. Ik weet het niet maar het lijkt allemaal zo… ja eigenlijk zijn er geen woorden voor.
Wij zijn nu in het Save the Children kamp voor ontheemde mensen. De zee is zo’n honderd meter weg. Het onderwijs voor de kinderen vindt plaats aan de ene kant en aan de andere kant leven families in tijdelijke hutten. Er zijn zo’n 400 families en kinderen die hier leven. Ik gaf de kinderen een bloemenkrans toen ik hier aankwam.
Carmen van Save the Children heeft mij voorgesteld aan Sanguin en Linali. Zij leven in een tijdelijke hut in het kamp. Sanguin vertelde mij dat hoewel zij hun huis verloren zijn ze tenminste hier nog kunnen verblijven.
Dit is een begin. Er is veel werk nodig om de huizen en de scholen weer op te bouwen. Er zijn hutten als deze die te vinden zijn langs de hele kustlijn van Sri Lanka voor duizenden families.
De Tsunami heeft zijn tekenen achtergelaten. Alleen stoppen de problemen van de oostkust daar niet. Batticaloa heeft ook nog andere problemen. Het gebied lijdt onder een van de ergste conflicten tussen de overheid en de Tamil Tijgers.
Naar schatting werken 120.000 meisjes in gewapende groepen over de hele wereld. In Sri Lanka zijn 21.000 van de kinderen die geworven worden voor de rebellengroep de Tamil Tijgers meisjes. Dat is meer dan de helft van de geworven kinderen.
Ik ben nu bij een centrum voor vakopleidingen waar kinderen en tieners die betrokken zijn geweest bij het conflict belangrijke vaardigheden leren voor de toekomst, zoals houtbewerking en weven. Wat vreemd was, is dat ik meiden van mijn leeftijd ontmoette die op hun twaalfde en dertiende werden geworven om te werken voor de Tamil Tijgers. Zij hebben dus onderwijs gemist voor zo’n drie a vier jaar. Ik kan mij niet indenken dat ik zoveel jaren onderwijs had moeten missen en geleerd zou hebben om wapens te gebruiken en te vechten.
Een van de dingen die mij opviel toen ik deze meiden vandaag ontmoette was dat zij kortgeknipt haar hadden terwijl de meeste jonge meisjes in Sri Lanka heel lang haar hebben. Je kan aan de meiden met heel kort haar zien dat zij de gewapende groepen nog maar een paar maanden hebben verlaten. Ik kan mij hun situatie niet goed voorstellen, ik blijf denken aan hoe ik was op school, dat ik ging winkelen met mijn vrienden en aan jongens dacht van dezelfde leeftijd als de jongens die werden gekidnapt.
Wat geweldig was, is dat ik deze centra bezocht heb en gezien heb wat zij voor werk doen en welke vaardigheden er worden aangeleerd. Dat zal ze zeker helpen in de toekomst. Het is zo belangrijk. Ik kan de hoop in hun ogen zien. Het is ongelooflijk. Een van de meiden die ik ontmoette, genaamd Milli, was pas 16 jaar. Zij heeft bijna haar hele jeugd gevochten en wapens leren te gebruiken. Nu zit zij op school en heeft ze zoveel hoop voor de toekomst.”
Dag 4
“Het zijn plaatsen als deze activiteitenclub waarvan ik goed kan zien wat het belang is van dit werk. Aangekomen hoor ik de geluiden van drums en van het zingen. De kinderen doen een voorstelling van dans en een mix van de traditionele Bollywood liedjes. De aanwezige kinderen vormen een mix van slachtoffers van de Tsunami, ex-kindsoldaten en gewone kinderen.
Wat zo geweldig is aan deze plaats is de diversiteit van de kinderen. Het helpt de kinderen om een normaal leven op te bouwen. Ze lijken hier allemaal zo blij. Ze zijn daarom ook heel blij om voor ons te mogen optreden. Het is zo verbazend om dit te zien. Het is erg kleurrijk, er zijn prachtige kostuums en de kinderen zijn blij dat ze de mogelijkheid hebben om lol te maken.
Deze kinderen hebben waarschijnlijk nog nooit meegemaakt wat het is om onbezorgd en vreedzaam te kunnen leven, want als toppunt was er natuurlijk de Tsunami die dit gebied heeft getroffen. Dus voor deze kinderen is de verandering erg belangrijk, aangezien ze nu kunnen zingen, dansen en met andere kinderen kunnen spelen. Het brengt een belangrijke structuur terug in hun leven. Je kan natuurlijk nooit volledig de pijn van deze kinderen wegnemen, je kan alleen proberen de normale dingen van het leven terug te brengen in het leven van deze kinderen. Save the Children helpt de kinderen enorm om met hun ervaringen om te gaan, om onderwijs te volgen en hun ‘kind zijn’ terug te geven.
Kinderen die geworven zijn om te vechten hier in Oost Sri Lanka hebben het vooruitzicht op een onbezorgde jeugd verloren. Dankzij het werk van Save the Children krijgen de kinderen te zien dat er andere opties zijn dan vechten. Een kans op onderwijs, veiligheid en natuurlijk het ‘kind zijn’.”
Dag 5
“Op weg terug naar het vliegveld heb ik tijd om na te denken over wat ik gezien heb en over de kinderen die ik heb ontmoet. Het land is prachtig, het zand en de palmbomen zijn verbluffend. Maar er is hier ook veel verdriet. Zo een beetje als problemen in het paradijs. Toch zijn de mensen hier erg warm en ze proberen echt blij te zijn.
Ik ben nu onderweg naar huis en vlieg over het mooie eiland. Er ligt nog steeds een grote taak om kinderen weg te halen uit de oorlog en de frontlinie, zodat zij het leven met hun familie weer kunnen oppakken. Door deze kinderen hulp te bieden zullen zij en de toekomstige generatie een betere toekomst tegemoet gaan. Het was erg verdrietig om sommige kinderen te zien die betrokken zijn geweest bij gevechten en om de Tsunami te zien, maar ik ben blij te zien wat voor werk er wordt gedaan voor deze kinderen. Het was een ongelooflijke reis. Ik zou graag terug willen komen over een aantal jaar om te zien of de situatie verbeterd.”