Gevluchte kinderen in Berlijn

Sabine Copinga zet zich al jaar en dag in voor de rechten van kinderen vanuit Save the Children Nederland. Zij ging in september voor ons naar Berlijn om de verhalen van gevluchte kinderen in beeld te brengen. Sabine wilde graag weten wat de huiveringwekkende tocht met de kinderen gedaan heeft. Wat hebben ze nu nog nodig en hoe is uw bijdrage aan ons besteed? Save the Children heeft programma's langs de hele route die vluchtelingen afleggen, in Syrië en in buurlanden. 

Lees hier haar verhaal vanuit de vluchtelingenopvang in Berlijn: 

Berlijn, het eindpunt van de reis voor vele vluchtelingen. Vanaf het moment dat ze thuis de deur achter zich dichttrekken, op zoek naar een veilig bestaan, dromen ze van een veilige aankomst in Duitsland. Tegelijkertijd gaat in Berlijn het leven door alsof er niets aan de hand is. Maar midden in die bruisende stad is een stukje 'niemandsland': het stadskantoor waar vluchtelingen zich moeten registreren. Bij aankomst in de stad krijgt elk gezin een nummertje waarmee ze vervolgens op hun beurt moeten wachten. Dat kan wel 2 weken duren! Honderden mensen wachten in het park naast het kantoor op hun beurt. Gezinnen zitten op een kleedje, mensen praten met elkaar en vrijwilligers proberen de mensen te voorzien van water en soms wat voedsel. 

Onder een boom zit Naram met haar moeder, broertje en zusje. Ze is acht jaar en komt uit Syrië. Ze vertelt me dat ze de reis naar veiligheid als een groot avontuur heeft gezien. Na de oorlog en het geweld in haar land valt een reis van dagen lopen, een lekke rubberboot en angstige momenten bij de grens best mee. 

Ik weet niet wat ik van die uitspraak moet vinden: zegt dit meer over de situatie in Syrië of over haar gemoedstoestand? Ze geeft me een van haar ringetjes als aandenken. Gegeneerd neem ik het kleinood aan: een meisje dat niets heeft, geeft zonder problemen haar laatste bezit weg. Terwijl anderen die alles hebben, zelfs een klein stukje van hun land weigeren te lenen aan iemand in nood. Hoe scheef zit het toch… 

Ik heb in die dagen nog zoveel kinderen ontmoet en hun verhalen gaan allemaal over hun reis: over pijn in hun voeten, over het geweld in hun land en het gemis van familie en hun thuis. Velen zijn te moe en murw om verdrietig te zijn; ze kijken stil voor zich uit. Gelukkig heb ik ook de volgende fase van hun reis gezien: in een opvanghuis voor geregistreerde zag ik kinderen weer lachen en naar school gaan. Ze leren Duits en proberen een leven op te bouwen. Maar uiteindelijk geven ze allemaal aan dat ze zoveel liever gewoon thuis willen zijn. En dat ze hopen snel weer terug te kunnen. 

Save the Children ondersteunt Europese overheden bij het kindvriendelijk inrichten van de opvang van vluchtelingen. De overheden doen hun best, maar kindvriendelijk is het nog lang niet. Kinderen worden nog steeds als volwassenen behandeld, terwijl ze speciale aandacht en bescherming nodig hebben. Die kunnen we alleen geven met uw steunOmarm ook een kind en geef; ik heb gezien hoe hard dit nodig is!