Nada uit Libanon

"Ik wil dokter worden om mensen zoals ik te kunnen behandelen."

Nada kan eindelijk naar school

Voordat Nada eindelijk op school werd toegelaten, was ze op drie verschillende scholen afgewezen vanwege haar fysieke en mentale beperkingen. Sindsdien kijkt ze alleen nog maar vooruit.

Nada laat met een trotse glimlach haar rapport zien. De letter A, voor 'uitstekend', staat naast een van haar favoriete vakken: aardrijkskunde. Bij de laatste toetsen haalde ze gemiddeld een B. Bij aardrijkskunde leren we over het milieu, de natuur en landen. We krijgen ook les over Libanon."

Met haar hoge cijfers mag Nada naar het vierde jaar van de basisschool. Het feit dat ze uitgesloten was van onderwijs vanwege haar beperkingen, betekende dat ze hard moest werken om de verloren jaren in te halen.

Het meisje telt nu niet hoeveel vrije dagen ze deze zomer nog heeft, maar hoeveel dagen het nog duurt voor de school weer begint. "Ik hou van leren. Mijn zus helpt me om de pen vast te houden en mijn huiswerk te maken. Ze overhoort ook mijn wiskundekennis."

Op de vraag hoe ze zou reageren als iemand haar vertelde dat er geen school meer zou zijn, antwoordt Nada: "Ik zou het nooit accepteren, omdat ik wil blijven leren.” Nada’s wil om te leren wint het van haar aangeboren mentale en lichamelijke beperkingen. Haar moeder is niet verbaasd. Een dokter had haar verteld dat haar dochter 'een bijzonder slimme meid was'. Nada's droom toont aan dat de dokter het bij het rechte eind had.

'Ik wil dokter worden om mensen zoals ik te kunnen behandelen. Dat is mijn doel.'

Wie is Nada?
Nada is geboren met een handicap die haar zenuwstelsel en mentale ontwikkeling heeft aangetast. Haar ouders hebben er alles aan gedaan om een ​​behandeling voor haar te vinden, maar ze kregen te horen dat er weinig aan gedaan kon worden. Toen ze opgroeide, merkte Nadia's moeder dat haar oudste dochter opmerkelijk intelligent was. En dat werd door psychische specialisten bevestigd.

Op school werd Nada gediscrimineerd. Een medewerker van Save the Children, die op de school actief was, zag dat het meisje tijdens de pauzes vaak alleen was, zonder vrienden om mee te spelen. Door nauwe samenwerking met de leerkrachten werden haar klasgenoten aangemoedigd om haar als vriendin te accepteren. En dat had een positieve uitwerking op haar prestaties.