Tussen de tijdelijke tenten glimlacht een kind in de camera, de 5-jarige Dulce*. De glimlach toont veerkracht, maar erachter schuilt het verdriet om geen kind te kunnen zijn. Kinderen en ouders vertellen over angst en slapeloosheid, een maand na de aardbevingen in Venezuela. Heimwee naar hun huizen, scholen, dierbaren en vrienden die tot de bijna 5.400 mensen behoorden die bij de ramp omkwamen.
De aardbevingen met een kracht van 7,2 en 7,5 op 24 juni verwoestten huizen en infrastructuur in heel Venezuela; er raakten meer dan 16.700 mensen gewond [1], meer dan 23.300 mensen raakten ontheemd en verbleven in tijdelijke opvangkampen, en duizenden anderen zochten onderdak in informele tentenkampen, waar de toegang tot schoon drinkwater en toiletten zeer beperkt is [2].
De 7-jarige Heriberto* (foto hieronder) uit La Guaira maakt zich zorgen dat het lang kan duren om te herbouwen wat verloren is gegaan:
De bovenverdieping werd de begane grond. Ik weet niet hoe dat gebeurde. En toen ik alles zag, heel La Guaira, was het zo: allemaal kapot, puin. Ik denk dat het jaren duurt om dit te terug op te bouwen.
Ondanks alle onrust zegt Heriberto* dat hij zich concentreert op de dingen die hem nog steeds vreugde brengen, zoals spelen met Lego, fietsen en steppen, en tijd doorbrengen met vrienden. Hij houdt ook vast aan zijn dromen voor zijn toekomst en voor een betere wereld.
Ik zou graag voetballer willen worden en later ook piloot.
Een moeders grootste angst is dat er iets met je kind gebeurt
Ouders en humanitaire organisaties melden ook dat kinderen en jongeren die in ontheemding leven te maken hebben met toenemende bedreigingen voor hun veiligheid, waaronder een gebrek aan veiligheid, privacy en verlichting ’s nachts. Hierdoor lopen meisjes en vrouwen een bijzonder risico [3].
Moeder Rosa Iciela*, 33, zei dat ze zich door de overbevolkte omstandigheden voortdurend zorgen maakt over de veiligheid van haar dochter. Ze zei dat ze haar dochter Alba in het oog probeert te houden, maar dat het moeilijk is.
Rosa Iciela vertelt:
’s Nachts lopen er mensen rond, ze komen langs. Je weet nooit wie er achter je loopt. Dat is zwaar, want het zijn nog maar meisjes en je kunt het moeilijk in de gaten houden omdat het hier zo druk is, met veel mannen die we nog nooit eerder hebben gezien. Ik denk dat voor alle moeders de grootste angst is dat er iets met hun kinderen zou kunnen gebeuren.
Kinderen hebben zowel onmiddellijke als langdurige ondersteuning nodig om ervoor te zorgen dat deze verwoestende ramp geen blijvende schade veroorzaakt. Bescherming en psychosociale ondersteuning zijn dringende prioriteiten, evenals hulp op het gebied van gezondheidszorg, water, voeding en onderdak.
Maria Mercedes Liévano, waarnemend landendirecteur van Save the Children in Venezuela, benadrukt onze ogen niet af te wenden:
Een maand later haalt de ramp misschien niet meer zo vaak de krantenkoppen, maar dit is niet het moment voor de wereld om de ogen af te wenden van de kinderen in Venezuela, die dag na dag de gevolgen van de aardbeving blijven ondervinden.
We zijn ter plaatse in Venezuela en biedt veilige ruimtes waar kinderen toegang hebben tot geestelijke gezondheidszorg en kunnen blijven leren terwijl de scholen gesloten blijven, en waar kinderen met grotere behoeften kunnen worden doorverwezen voor individuele ondersteuning.
Ook werken we samen met autoriteiten en lokale partners om eerstelijnsgezondheidszorg te bieden via mobiele klinieken, en om hygiënekits, schoon water en essentiële benodigdheden uit te delen.
Bronnen:
*Namen zijn gewijzigd om de identiteit te beschermen
