Vandaag is het Vaderdag, een dag waarop we vaders in het zonnetje zetten. Misschien denk je aan een ontbijt op bed of een leuk uitstapje voor jouw vader. Voor Mazen, senior programmamanger bij Save the Children in Libanon, en met hem vele anderen, is een ontbijt op bed of een leuk uitstapje niet mogelijk. Afgelopen maart werd hij gedwongen zijn huis te verlaten, samen met zijn zwangere vrouw en 11-jarige dochter, toen het conflict in Libanon escaleerde.
In de aanloop naar Vaderdag blikt Mazen terug op de uitdagingen waar zijn gezin voor staat nu ze ontheemd zijn en hoe het is om ouder te zijn in oorlog: “Toen de beschietingen in Bekaa (Zuid-Libanon) heviger werden, verspreidde de verwoesting zich om ons heen. Ik had onze hele leven al in één tas gepakt – met geld, een fotoalbum, universitaire diploma’s en paspoorten – lang voordat de oorlog ons huis bereikte. En nu, met overal verwoesting, droegen we deze tas met de belangrijkste spullen van ons leven mee uit de Bekaa, op zoek naar veiligheid in Beiroet.”
Op dit moment, gebaseerd op wat ik om me heen zie en op mijn persoonlijke ervaring, is de definitie van de ideale vader gereduceerd tot het vermogen om het gezin van eten, drinken en onderdak te voorzien.
Mazen ziet zijn dochter worstelen met de terreur van de beschietingen. "Ze kijkt voortdurend naar de oorlog op televisie. Ze vraagt wanneer ze naar huis terugkeren. Ze mist haar vrienden in het dorp, terwijl ze ook het nieuws moet verwerken dat we dierbaren en buren zijn verloren door beschietingen van de Israëlische strijdkrachten.”
Ouder zijn in oorlog vraagt om flexibiliteit, uithoudingsvermogen en bovenal hoop: “Op dit moment, gebaseerd op wat ik om me heen zie en op mijn persoonlijke ervaring, is de definitie van de ideale vader gereduceerd tot het vermogen om het gezin van eten, drinken en onderdak te voorzien. De lasten voor gezinnen zijn enorm, zo erg zelfs dat ze voelen als een zware steen op de schouders van ouders, die proberen die te dragen terwijl ze op weg zijn naar een betere toekomst voor hun kinderen.”
Mazen sluit af met een wens:
Ik wil dat deze oorlog eindigt. Ik wil naar huis. Ik wil dat mijn nieuwe baby thuis in het dorp geboren wordt, omringd door familie en naast zijn zusje, en dat ik zijn eerste foto in het fotoalbum kan plakken. En ik wil dat album in de kast zetten, niet in een tas.
