Vandaag, 19 november 2026, sprak Pim Kraan (CEO van Save the Children Nederland) voor de vijfde keer op de wekelijkse sit-in in Den Haag. Lees hier zijn speech.
Beste vrienden,
Het is al weer de vijfde keer dat ik hier sta. Te treurig voor woorden. Dit simpele feit betekent immers dat de Nederlandse regering dus nog steeds onvoldoende doet om het internationaal recht te waarborgen en de rechtsorde te bevorderen, zoals volgens artikel 90 van onze grondwet zou moeten. En dat alles natuurlijk n.a.v. de al maar voortrazende genocide in de bezette Palestijnse gebieden. Dat gezegd hebbende: goedemiddag allemaal.
Het positieve vandaag is dat u er weer bent. Dat u er nog steeds bent. Dat u er iedere, ja iedere donderdag, wéér bent. Want volhouden in tijden van crisis is belangrijk.
Morgen is het de Internationale Dag van de Rechten van het Kind. Genoeg reden voor mij, als vertegenwoordiger van Save the Children, ‘swereld grootste onafhankelijke kinderrechtenorganisatie, bij u te zijn.
Zie hier immers ook de namen van de ruim 21.637 omgekomen Palestijnse kinderen, wiens levens moedwillig werden afgebroken door Israëlisch genocidair geweld.
Save the Children is hier, zoals u weet erg vocaal op. Vier maal liep ik voorop in de Rode Lijn demonstraties. Vijf keer sprak in met Minister Presidenten in dit land hierover en eergisteren nog zat ik hier in dit gebouw aan tafel met Minister Berendsen.
Steeds daarbij de feiten op tafel. Ruim 21.000 vermoorde kinderen. Ongeveer 45.000 geamputeerde kinderen in Gaza. Velen daarvan meervoudig geamputeerd. Dat zouden alle kinderen in Almere kunnen zijn. Stelt u zich eens voor wat er in dit land zou gebeuren zouden deze cijfers op onze samenleving van toepassing zijn. Alle kinderen in Almere....
Save the Children is in meer dan 100 landen permanent aanwezig en onze 20.000 collega’s opereren tot in de meest afgelegen gemeenschappen. Dat geeft ons een goede positie om data te verzamelen in de haarvaten van de werelds krochten en deze te analyseren.
In de serie Stop the War on Children reports, brengen wij vandaag een nieuwe stand van zaken uit. U kunt het online vinden. Het bevat schokkende cijfers.
Sinds de data over het aantal kinderen dat in conflictsituaties opgroeit, worden bijgehouden -en dat is sinds 1990- is de ontwikkeling ronduit dramatisch.
Inmiddels betreft het bijna 25% van de werelds kinderen. Eén op vier kinderen dus groeit in of onder de directe dreiging van conflict. Dat getal was in 2021 nog één op de zes.
Het betreft een onvoorstelbare 586 miljoen kinderen. Kinderen! Die niet hebben gekozen voor oorlog, maar wel altijd de hoogste prijs betalen. Ja, 586 miljoen kinderen: het hoogste aantal sinds 1990. Dat is ruim 32 keer de hele Nederlandse bevolking.
Onze analyse is gebouwd op de cijfers van het UN Monitoring & Reporting Mechnism, waarin alle grove schendingen van kinderrechten tussen 2005 en 2025 zijn gedocumenteerd. Deze data combineerden wij met de data van het Peace Research Institute Oslo.
Afrika en het Midden Oosten zijn de grootaandeelhouders in dit kinderleed. In Afrika verdrievoudigde het aantal schendingen tussen 2010 en 2025 en daarmee is 44% op het conto van Afrikaanse conflicten te schrijven.
De VN verifieerden meer dan 442.000 zware schendingen van kinderrechten sinds 2005. In het jaar 2025 alleen, werden bijna 40.000 gevallen onderzocht en vastgesteld. Een opwaardse trend dus. Naast Afrikaanse landen vallen Afghanistan, Jemen, Syrië, Somalië en jawel, de Palestijnse bezette gebieden op. Deze zijn samen goed voor 70% van de 171.000 kinderen die sinds 2005 zijn vermoord, of verminkt.
Nog wat cijfers waar de haren recht van overeind gaan staan:
- Ontzegging van toegang tot de burgerbevolking voor humanitaire hulp steeg van 509 incidenten in 2005 naar 3460 zaken in 2015 en naar 8322 in 2025.
- 2025 telde maar liefst 2930 aanvallen op scholen.
Zou Israël een aandeel hebben in deze trend: zeker.
Vandaag dragen 60 vrijwilligers de meterslange overlijdens-advertentie van tienduizenden Palestijnse kinderen. Een niets ontzienende militaire campagne heeft hen het leven gekost.
Ze zijn omgekomen bij de ineenstorting van wooncomplexen als “NAZA”: nevenschade. Ze liepen te dicht langs de gele lijn (waar die dan ook maar precies mag lopen), ze speelden met onontplofte granaten, zochten eten, gooiden een steen naar een tank of waren toevallig in hun ondergelopen tent aanwezig toen IDF een raket bij de buren naar binnen liet vliegen.
Kinderen. Kinderen. Allemaal gewoon kinderen. Dit doe je toch niet met kinderen?
Toen Francesca Albanese ongeveer twee jaar geleden niet door het Kabinet Schoof werd ontvangen, vergaderden wij met haar in het Save the Children kantoor. Mi casa, Tu casa.
Ergens tijdens deze ontmoeting antwoordde zij op mijn vraag of het Kinderrechtenverdrag een instrument zou kunnen zijn om deze moordmachine te stoppen; zeker. We gingen aan de slag.
Omdat ruim 50% van de wereldbevolking minderjarig is, is het op zijn minst gezegd vreemd dat het internationaal recht slechts uit gaat van volwassen. Kinderen worden gezien als mini volwassenen. Maar kinderen zijn, naast vrouwen, de meest voorkomende slachtoffers in conflicten.
Ze vormen een buitencategorie en zijn ook veel kwetsbaarder dan volwassenen.
Lees daarvoor ons rapport Blast Injuries maar eens, dan leert u wat een explosie meer doet met een kind dan met een volwassene: dat het verder weg wordt geslingerd, dat het scherven in de vitale organen krijgt simpelweg omdat de torso van een kind dichter bij het maaiveld is, precies dus daar, waar volwassenen in de benen zouden worden geraakt. Dat ze minder vet hebben, minder bloed, sneller doodgaan ook.
Dus om de meest kwetsbaren te beschermen, moet het recht om, vinden wij: kinderen moeten de norm zijn. Niet volwassenen.
En daarom zijn we daarmee actief aan de slag gegaan. Onze juriste Dr Jessica Hazelwood, schreef een guideline voor Staten om door die lens kijkend hun indieningen bij de gerechtshoven te herschrijven en daarmee te pleiten voor een 50% lagere drempel bij de weging van genocidaire intensies. Twee keer zo kwestbaar verdient immers ook dubbele bescherming. Logisch toch?
Drie landen maakten in de lopende genocidezaken gebruik van deze visie.
Vervolgens hebben wij de The Hague Accountability Hub opgericht en in juni van dit jaar in het Vredespaleis gelanceerd, met speeches van Rob Jetten, Sjoerd Sjoerdsma, Volker Türk de UN High Commissioner voor de Mensenrechten en Vanessa Frazier, de VN ondersecretaris Generaal voor Kinderen in Conflict.
En met Vanessa Frazier is de samenwerking nu heel hecht. Samen hebben wij deze betreffende teksten die kinderen tot norm moeten maken in het recht, ingebracht in de concepttekst voor de conventie tegen misdaden tegen de menselijkheid.
Kinderen. Lieve mooie, onschuldig geboren kinderen. Verschillende karakters, uit even diverse gezinnen. Ze hadden dromen, ze wilden leven, leraar worden, of buschauffeur.
Ze wilden gelukkig zijn. Zelf kinderen krijgen misschien. Nu staan hun namen op dit grote doek, als een eeuwige smet op ons blazoen. Een smet dat de zogenaamde beschaafde wereld dit liet gebeuren.
We kunnen niet alles oplossen met elkaar. We zijn als individuen niet bij machte het tij te keren. Maar samen zijn we sterk. Samen hebben we een luidere stem. Samen brachten we in vier Rode Lijn demonstraties in totaal ruim 700.000 mensen op de been.
Mensen die met jullie vinden dat wat krom is, krom is, dat een genocide, genocide moet heten, en dat we niet buigen voor intimidatie voor het goed ook, van ons eigen geweten. En kinderen, die ook een mening hierover hebben.
Het is nog niet over. Hou vol. Ik bewonder u.
Dank u wel.