Afgelopen zaterdag trokken wij de nacht in. Namens Save the Children deden we mee aan de 40 en 50 km wandeltocht tijdens de Nacht van de Vluchteling: één van de meest bijzondere en indrukwekkende evenementen van het jaar, waarbij duizenden mensen samen door de nacht lopen om stil te staan bij de realiteit van vluchtelingen wereldwijd.
Om 23.00 uur vertrokken we vanuit Rotterdam. De straten waren nog warm van de dag, de stemming gespannen en enthousiast tegelijk. Wat te verwachten van een nacht op je benen? Dat wisten we niet precies, maar we gingen het uitvinden.
Onderweg liepen we langs ons eigen kantoor. Even zwaaien naar een verlicht raam, een grapje over wie er normaal als eerste binnenloopt; kleine momenten die de nacht menselijk maakten. Het gaf ook iets moois: we liepen niet alleen namens Save the Children, we liepen als Save the Children. Als team, als collega's, als mensen die geloven in dezelfde missie.
Waarom we meelopen
Bij Save the Children vinden we het belangrijk om ook andere goede doelen te steunen en samen op te trekken. Want uiteindelijk werken we allemaal aan een betere en rechtvaardigere toekomst voor kinderen. De Nacht van de Vluchteling brengt die gezamenlijkheid letterlijk in beweging.
De kilometers vlogen niet voorbij. Ergens in de vroege uurtjes kwamen de blaren, de krampen, de vermoeidheid die zwaar op de benen drukt. We sleepten elkaar door de donkerste uren heen met bemoedigende woorden, snoep dat ergens uit een rugzak tevoorschijn werd getoverd en af en toe een stilte waarin de ernst van de avond goed voelbaar was. Want ook al was de sfeer gezellig en warm we vergaten geen moment waar we het voor deden.
Deze afstand is niets vergeleken bij die van vluchtelingen
Deze afstand, hoe zwaar ook, is niets vergeleken bij de weg die gezinnen en kinderen moeten afleggen wanneer ze hun thuis ontvluchten. Zij lopen niet voor een finish. Zij lopen zonder keus, vaak 's nachts, vaak bang, vaak alleen. Kinderen die hun speelgoed achterlaten, ouders die niet weten wat hen te wachten staat.
Om 11.00 uur 's ochtends kwamen we aan bij de finish in Den Haag. We hadden letterlijk de klok rondgelopen, van de nacht door de dageraad, van Rotterdam tot aan de hofstad. Uitgeput, trots en diep onder de indruk van iedereen die meelliep.
Voor ons zat het erop. Maar voor vluchtelingen is er geen finish, geen medaille, geen warm bad aan het einde. Dáarom blijven wij ons inzetten. Elke dag opnieuw. Voor kinderen die bescherming nodig hebben, waar ook ter wereld.
