Een moeder voedt haar kind aan de schooltafel. Een jongen ligt in een ziekenhuisbed tekenfilmpjes te kijken op het Digibord. Vaders waken over hun kroost tijdens het slapen tussen de schoolmuren. Alles is aan de kant geschoven, maar je ziet nog steeds schriftjes liggen en tekeningen aan de muur hangen. Expert humanitaire hulp Juliette Verhoeven zag dit met haar eigen ogen tijdens haar reis naar Libanon. Ondanks het staakt-het-vuren op papier, blijft het Israëlische leger dagelijks bombarderen. Schoolgebouwen worden opvanglocaties, schooltafels worden eettafels, Digibords worden pijnverzachters.
Ik liep door de gangen en kon in de lokalen kijken. Wat me opviel is dat kinderen die 14 jaar leken in groep 3 zitten. Zo groot is hun leerachterstand.
Juliette Verhoeven was eind augustus in Libanon en bezocht een Learning Centre van Save the Children in Beirut. “Ik liep door de gangen en kon in de lokalen kijken. Wat me opviel is dat kinderen die 14 jaar leken in groep 3 zitten. Zo groot is hun leerachterstand.” Kinderen hebben een achterstand omdat het steeds moeilijker is om naar school te gaan vanwege de oorlog. Er is soms geen schoolgebouw om naar toe te gaan omdat die is vernietigd of gebruikt wordt als opvangcentrum. Doordat er minder bruikbare scholen zijn, gaan kinderen in dagdelen naar school zodat de ruimtes niet te vol raken. “Dit betekent dat je nog maar voor de helft van de tijd naar school kan gaan, zo loop je ook achterstand op,” aldus Verhoeven.
Online les bieden we met Save the Children ook aan, maar daar moet je wel de apparatuur, het internet, de rust en ruimte voor hebben. Op afstand hoor je bombardementen en in de lucht vliegen drones van Israël: "Je hoort continu een drone boven je hoofd. Is het een drone voor monitoring of met wapens? Dat weet je niet. Met daarbij de herrie die het maakt, word je opzettelijk geïntimideerd.” In het Learning Centre geven collega’s zo ook training aan leerkrachten over lesgeven aan kinderen met oorlogsgerelateerde stress. Oorlog wordt steeds meer onderdeel van het onderwijs.
Ik heb het van dichtbij meegemaakt. Toen ik aankwam in Nabatiye was de stad nog vol mensen. Terwijl we daar waren hoorden we op afstand bombardementen en een paar dagen later namen die toe. Inmiddels is bijna iedereen is vetrokken. Het is nu een verlaten stad. Een vreemde gedachte.
Minister Sjoerd Sjoerdsma (Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking) en Juliette Verhoeven in Beirut
Verhoeven bezocht ook de zuidelijke stad Nabatiye voor een bezoek van de minister Sjoerd Sjoerdsma voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. Samen met onze Libanese partners is hij in gesprek gegaan over het belang van beschermen van hulpverleners en veilige toegang om de ontheemden levensreddende hulp te verlenen. Tijdens zijn bezoek maakte Sjoerdsma bekend dat het kabinet €7 miljoen extra bijdraagt aan de opvang van ontheemden en vluchtelingen in Libanon. Ook stelt het kabinet €11 miljoen beschikbaar om de Libanese overheid de komende vier jaar te ondersteunen bij herstel van waterinfrastructuur die de afgelopen maanden beschadigd raakte.
“Herstel kan echter nog niet plaatsvinden als de oorlog nog steeds doorgaat. Israël blijft bombarderen. Ik heb het van dichtbij meegemaakt. Toen ik aankwam in Nabatiye was de stad nog vol mensen. Terwijl we daar waren hoorden we op afstand bombardementen en een paar dagen later namen die toe. Inmiddels is bijna iedereen vetrokken. Het is nu een verlaten stad. Een vreemde gedachte,” vertelt Verhoeven.
Zodra er een staakt-het-vuren op papier is getekend, gaat de wereld door naar de volgende crisis. Maar voor de families en kinderen hier gaat de oorlog door.
Ondertussen blijven we noodhulp leveren, van contant geld tot voedsel, van water tot onderdak. Verhoeven ziet dat de oorlogsmisdaden die in Gaza worden begaan herhaald worden in Libanon Zoals gedwongen evacuatie orders aan burgers, bombarderen en vernietigen van scholen en ziekenhuizen “Zolang we Israël niet ter verantwoording roepen voor deze oorlogsmisdaden, dan blijven ze hiermee doorgaan, ook in Libanon.”
“Zodra er een staakt-het-vuren op papier is getekend, gaat de wereld door naar de volgende crisis. Maar voor de families en kinderen hier gaat de oorlog door,” aldus Verhoeven. Voor de moeder aan de schooltafel, de jongen in het ziekenhuisbed met tekenfilmpjes en de wakende vaders is het staakt-het-vuren een loze belofte. Verhoeven benadrukt de noodzaak om Israël ter verantwoording te roepen en op te staan voor de rechten van kinderen.
