De wereld van:
Drie kindverhalen van Asma, Sadam (2) en Liliane (13)

Hoewel het gezin zich ondanks de ontberingen in het kamp relatief veilig voelt, is de toegang tot medische noodhulp beperkt. Voor Asma en Jakir is alleen al de gedachte aan ziek worden angstaanjagend, vertelt Asma. “We zijn altijd heel voorzichtig en proberen niet ziek te worden, want we kunnen ons geen medische zorg veroorloven. Voedsel betalen is al moeilijk.”

Die angst werd werkelijkheid toen Asma zwanger raakte. Ze werd ernstig ziek en kreeg het advies gespecialiseerde zorg te zoeken in het overheidsziekenhuis – waarschijnlijk zou een keizersnede nodig zijn. Op dat moment kwam Rahim, een veldmedewerker van Save the Children, tussenbeide. Hij stelde de familie gerust: het gezondheidscentrum in het kamp was volledig uitgerust om de bevalling van Asma te begeleiden.

Asma: “Tijdens de bevalling dacht ik dat ik het niet zou halen. Maar de verloskundigen waren heel deskundig en bleven de hele tijd bij me. Ze hielden mijn hand vast tijdens de pijn en gaven me het geschenk van het leven. Ook na de geboorte zijn ze bij me gebleven om me te leren hoe ik voor Kassem moet zorgen. Ze gaven hem zijn vaccinaties en hielden ons beiden goed in de gaten. Daardoor kreeg hij een gezonde start in het leven. Hij groeit en is sterk, en ik ook. Ik wist niet hoe ik in deze omgeving mijn baby kon beschermen tegen ziekte. Dankzij de begeleiding heb ik kennis en zelfvertrouwen gekregen. Als ik Kassem gezond en actief zie, denk ik terug aan alle momenten waarop ik steun kreeg. Dat gaf me kracht en heeft het verschil gemaakt.”

In hun geboortedorp leidde het gezin van Safia een stabiel boerenleven, totdat haar man ernstig ziek werd door tuberculose. Bovendien kreeg ze zelf een ongeluk, waardoor ze continu pijn heeft in haar schouders. “Het zorgde ervoor dat we niet meer konden boeren. We hadden moeite om voor onze zeven kinderen te zorgen.” Ze konden niet anders dan hun huis achterlaten en hun toevlucht zoeken bij het kamp voor ontheemden.

Het onderkomen is krap, water en sanitaire voorzieningen zijn beperkt. Safia: “Mijn oudste zoons nemen veel taken op zich en zoeken werk op de markt, maar het inkomen is niet genoeg.” Daar komt de zorg voor Sadam, het kind van een van Safia’s dochters, nog bij. “Door de ontwikkelingsstoornis heeft hij constant zorg nodig. Niet alleen met voeden, baden en aankleden, maar ook continu toezicht. Elke dag is een strijd.”

Van Save the Children ontving het gezin gedurende drie maanden financiële steun. “Dat verlichtte onze last. We konden daarvan eten kopen en melk voor Sadam, en schoolgeld en medische zorg betalen. Het heeft de stress verminderd en ervoor gezorgd dat de kinderen naar school konden blijven gaan. Want dat is mijn grootste zorg: de toekomst van de kinderen. Soms worden ze van school gestuurd omdat we het schoolgeld niet kunnen betalen. De toekomst van Sadam is natuurlijk nog veel onzekerder. Mijn grootste wens is dat Sadam gezond, gelukkig en veilig opgroeit en dat hij de zorg en kansen krijgt die hij nodig heeft. De steun van Save the Children maakte daarin echt een verschil. Ik ben daar dankbaar voor, en hoop tegelijk dat we meer steun kunnen krijgen.”

“Ik ben 13 jaar oud en ik kom uit een gezin met 13 kinderen. Ik liep van school naar huis toen ik geschreeuw hoorde: de gewapende mannen waren gekomen. Ik was heel bang. Samen met mijn moeder, broertjes en zusjes ben ik gevlucht. Mijn vader was op zijn werk en hoorde het nieuws pas toen we al in het kamp waren aangekomen.

We eten twee keer per dag. Ik eet graag bonen, rijst en zoete aardappel. Op dit moment is er gelukkig water beschikbaar. Eerder moesten we voor water betalen en er ook voor in de rij staan. Maar ik zie veel kinderen overgeven, mensen hebben diarree en er is malaria. Ik help mijn moeder zoveel mogelijk – met de afwas, brandhout zoeken en de zorg voor mijn broertjes en zusjes.

Ik ga graag naar de Child Friendly Space. Daar voel ik me goed. Mijn juf heet Angels, zij leert ons goede manieren en om onze ouders te respecteren. Ik ben blij dat ik veel vrienden heb: Dorika, Diane, Richo, Faradja, Wageni en Sifa. We praten vaak over hoe we aan de oorlog zijn ontsnapt en zeggen dan dat we nu weer adem kunnen halen. Dan gaan we over leuke dingen praten. Ook dansen we veel: dan zijn we gelukkig en kunnen we de herinneringen aan de oorlog even vergeten.

Voordat we vluchtten, zat ik in het tweede jaar van de middelbare school. Daar leerde ik wiskunde, dat vond ik leuk. School is belangrijk voor kinderen en ik zou hier ook graag weer naar school gaan. Later wil ik dokter worden.”