democratische republiek congo

De Democratische Republiek Congo, ook wel de DRC, kent een van de langstlopende crises ter wereld. Bijna vijftien miljoen mensen hebben nu in het land humanitaire hulp nodig. (OCHA, humanitair responsplan 2026) In het oosten van het land vechten gewapende groepen, gezinnen slaan op de vlucht en sinds mei 2026 komt daar een ebola-uitbraak bij.

Kinderen dragen zoals zo vaak de zwaarste last. Save the Children werkt sinds 1994 in het land, samen met dertien lokale partners.

Wat is er aan de hand in de Democratische Republiek Congo?

Gewelddadige conflicten, klimaatgerelateerde rampen en uitbraken van ziekten: het speelt allemaal in de Democratische Republiek Congo. Het geweld concentreert zich in het oosten. Begin 2025 namen de gewapende beweging M23 en de Alliance Fleuve Congo de steden Goma en Bukavu in. Later namen ze ook de stad Uvira in. (OCHA, 2026)

Hoe snel de situatie dan verslechtert, bleek in de eerste helft van december 2025 toen het geweld oplaaide: meer dan 500.000 mensen werden uit hun huizen verdreven, waaronder meer dan 100.000 kinderen. 

Begin 2026 waren ongeveer 5,8 miljoen mensen ontheemd binnen hun eigen land, van wie negen op de tien in de provincies Noord-Kivu, Zuid-Kivu en Ituri (Europese Commissie, 2026). Ook het aantal mensen met honger neemt toe: 26,6 miljoen mensen hebben te weinig te eten. (OCHA, 2026) Door deze crises groeien kinderen op in slechte omstandigheden en hebben ze een goede bescherming van hun rechten nodig.

Wat een ebola-uitbraak met kinderen doet

Een ebola-uitbraak treft kinderen op een andere manier dan volwassenen. Het besmettingsrisico is hetzelfde, maar ebola heeft een grotere mentale impact op kinderen dan dat bij volwassenen het geval is.

Zodra een ouder ziek wordt, valt de zorg voor de kinderen weg. De zieke ouder gaat in isolatie, maar wie neemt de zorg voor de kinderen op zich? Grootouders of andere familieleden zijn niet altijd in de buurt om voor de kinderen te zorgen. Kinderen komen dan tijdelijk ergens anders terecht. 

Op dat moment lopen ze de meeste risico's: kinderen moeten wennen aan een andere volwassene die voor ze zorgt, waardoor er geen routine is. Daarnaast kunnen de kinderen in zo’n periode vaak niet naar school.

Wat kinderen zien tijdens een uitbraak van ebola, krijgen ze vaak moeilijk van hun netvlies. Deze kinderen houden daardoor afstand van anderen, omdat ze contact niet meer vertrouwen.

Ze hebben ook moeite met aanraking. Die mentale klachten houden vaak aan, ook lang nadat het gevaar in hun dorp geweken is. De kinderen hebben nu eenmaal geleerd dat nabijheid gevaarlijk is, en dat leren ze niet vanzelf weer af.

Daar komt bij dat een ebola-uitbraak het gewone leven stillegt. Scholen sluiten. In het oosten van de DRC staat de zorg al jaren onder druk door de vele conflicten daar, dus er is weinig zorg om op terug te vallen.

Wat er aan zorg is, gaat bovendien grotendeels naar ebolapatiënten. Daardoor is een kind met malaria of ondervoeding pas later aan de beurt.

Onze hulp gaat daarom uit van het kind. In kindvriendelijke ruimtes verwerken kinderen wat er gebeurd is. Dat gebeurt via verhalen vertellen, tekenen en boetseren, en gesprekken met begeleiders die ze kennen. We leggen kinderen vanaf vier jaar uit wat ebola is, met poppen en liedjes. Zo krijgen de kinderen kennis over de ziekte, in plaats van dat ze bang worden gemaakt met geruchten. We zorgen er daarnaast voor dat zorgpersoneel beschermd zijn werk kan doen.

Door onze hulp herstellen kinderen sneller dan je zou denken, mits ze zich veilig voelen en ze vertrouwde mensen om zich heen hebben.

We werken samen met 13 lokale en internationale partners en overheidsinstanties om kinderen en hun gezinnen op dit moment te ondersteunen.