Kinderen in Gaza zijn voor het derde jaar op rij niet naar school geweest. Ze halen water, staan in de rij voor eten en zorgen voor jongere broers en zussen. Hun dag draait om overleven, niet om spelen of leren. Er is zelfs geen tijd om te rouwen. Ze vertellen hoe hun dag eruitziet, in hun eigen woorden.
Wij zien dat dagelijks. Onze teams werken in Gaza in leercentra, voedingsklinieken en kindvriendelijke ruimtes. In dit blog laten we zien hoe een kind in Gaza zijn dag beleeft. Niet met onze woorden, maar zoveel mogelijk met die van kinderen zelf.
De citaten komen uit gesprekken die onze collega's en de VN-onderzoekscommissie met kinderen en ouders in Gaza hebben gevoerd. Namen zijn veranderd om kinderen te beschermen.
Een ochtend zonder schoolbel
Een kind van negen in Gaza is nog nooit een vol schooljaar naar school geweest. Ruim 637.000 kinderen in de schoolleeftijd zitten thuis. Meer dan 9 op de 10 schoolgebouwen zijn kapot of onbruikbaar.
Een vader vertelt aan de VN-onderzoekscommissie dat zijn dochter van zes in 2024 naar groep drie zou gaan. Ze kan nog steeds niet lezen of schrijven. Een moeder droomt van haar zoon van vijftien als dokter. Hij repareert nu schoenen om zijn familie te helpen.
Kinderen in Gaza lopen elke dag uren voor water. Soms zes tot acht uur, met zware jerrycans, vaak op blote voeten. Dat is de tijd die vroeger naar school en spelen ging.
Sommige kinderen leren wel. In tijdelijke leerruimtes, soms in een tent. Leraren schrijven op tentdoek, omdat er geen schoolborden zijn. Meer dan 6 op de 10 kinderen hebben helemaal geen les, ook niet in een tent.
Wij runnen in Gaza 30 tijdelijke leerruimtes en 44 centra voor jonge kinderen. Daar leren kinderen weer lezen en rekenen. Maar vooral: daar zijn ze even gewoon kind.
Dalia* is negen. Ze overleefde een granaatscherf in haar schedel. Artsen dachten dat ze verlamd zou raken. Nu komt ze elke dag naar ons leercentrum. Haar moeder Maysa*: "Ze is zo slim. Ze houdt van rekenen en van lezen. Ik zie mijn kinderen lachen en spelen. Dan kan ik even ademhalen."
Een dag van halen, sjouwen en wachten
Kinderen in Gaza lopen elke dag uren voor water. Soms zes tot acht uur, met zware jerrycans, vaak op blote voeten. Dat is de tijd die vroeger naar school en spelen ging.
Het water dat ze vinden is vaak vies en zout. Een moeder vertelt aan de VN-commissie dat ze met haar kinderen de ogen dichtdeed bij het drinken. Er zaten wormen in het water. Voor de oorlog was al 9 op de 10 liter water in Gaza ongeschikt om te drinken.
Een jongen die wij steunen, Tamer*, zei op het hoogtepunt van de hongersnood iets dat onze collega niet loslaat. Hij had spijt dat hij de boterhammen van zijn moeder vroeger niet opat.
Eten is de tweede zorg van de dag. In februari en maart 2026 kregen gezinnen halve rantsoenen: de helft van wat een lichaam nodig heeft. Meer dan 60.000 kinderen onder de vijf hebben nu behandeling nodig voor ernstige ondervoeding. Een gewonde jongen vertelt dat zijn familie diervoer maalde en at, toen gewoon eten op was.
Een jongen die wij steunen, Tamer*, zei op het hoogtepunt van de hongersnood iets dat onze collega niet loslaat. Hij had spijt dat hij de boterhammen van zijn moeder vroeger niet opat.
In onze twee klinieken in Deir Al Balah en Khan Younis wegen en meten we kinderen. In 2025 screenden onze teams 50.739 kinderen op ondervoeding. Ruim 3.600 van hen namen we op voor behandeling.
Een nacht met harde geluiden
Bijna alle kinderen in Gaza denken dat ze binnenkort doodgaan. In maart 2026 meldt de VN dat 96 op de 100 kinderen dat gevoel hebben. Kinderen praten met elkaar over de dood zoals andere kinderen over voetbal praten.
Onze collega's en artsen zien wat dat met een kind doet. Kinderen schrikken van harde geluiden. Ze plassen weer in bed. Sommige kinderen praten helemaal niet meer. Anderen slapen nauwelijks door nachtmerries.
Veel kinderen rouwen. Minstens 17.000 kinderen zijn hun ouders kwijt of van hen gescheiden. Twee broers vertellen dat ze dood willen om bij hun ouders te zijn. Hun tante zorgt nu voor hen.
Een jongen van dertien raakte zwaargewond bij een aanval op zijn huis. Zijn moeder en twee zussen overleefden het niet. Hij vertelt de VN-commissie wat zijn moeder hem eerder vroeg: word iemand die goed doet voor anderen, een dokter of ingenieur. "Wat er ook met mijn familie is gebeurd, ik ga iets goeds doen voor de samenleving."
Gaza heeft nu de meeste kinderen met een geamputeerd been of arm ter wereld. Amir* is twaalf. In juni 2025 braken zijn voeten bij een explosie. Hij woont met zijn moeder en vier broers en zussen in een tent. Elke week komt hij naar onze kindvriendelijke ruimte. Zijn moeder Fatema*: "Als hij terugkomt, zegt hij dat hij blij was."
Wat kinderen zelf willen
Als je kinderen in Gaza vraagt wat ze willen, noemen ze kleine dingen. Nada*, een meisje dat wij steunen, heeft één wens. Ze wil de schoolbel weer horen.
Ik wil leren en spelen. Ik wil slapen zonder wakker te schrikken. Ik wil een huis met een deur in plaats van een tent.
Kinderen willen leren. Onze onderwijsspecialist Suha Aburamadan ziet dat elke dag in de leertenten. De honger naar leren is nooit weggegaan, ook niet tijdens de hongersnood.
Kinderen willen spelen. In onze kindvriendelijke ruimtes tekenen ze, zingen ze en rennen ze. Voor veel kinderen is dat het enige uur van de dag zonder taak.
Kinderen willen dat het stopt. Ze willen slapen zonder wakker te schrikken. Ze willen een huis met een deur in plaats van een tent.
En kinderen willen gezien worden. De VN-commissie beschrijft hoe kinderen het gevoel krijgen dat hun leven minder waard is. Dat gevoel is geen abstractie. Het is wat ze elke dag ervaren.
Dit kan niet. En dit mag niet.
Een kind hoort te leren, te spelen en te slapen zonder angst. Dat staat in het Kinderrechtenverdrag. Kinderen in Gaza krijgen niets van dat alles. Niet door pech, maar door besluiten. Door een blokkade, door aanvallen op scholen en ziekenhuizen, door honger als wapen.
De VN-onderzoekscommissie noemt wat er in Gaza gebeurt genocide. Wij zien de gevolgen daarvan elke dag in onze klinieken en leertenten. Daarom nemen wij positie.
Wat er moet gebeuren:
- Regeringen stoppen de levering van wapens aan Israël. Ook Nederland.
- Hulporganisaties krijgen vrije en veilige toegang tot Gaza. Elke dag, met alle spullen die kinderen nodig hebben.
- Scholen, ziekenhuizen en waterleidingen worden hersteld. Kinderen kunnen niet wachten tot de politiek klaar is.
- Wie kinderrechten schendt, wordt vervolgd. Zonder verantwoording gaat het door.
Wat wij doen: in 2025 hebben onze teams en partners 827.565 mensen in Gaza bereikt. Met eten, medische zorg, les en een veilige plek om te spelen. Dat werk gaat door, ook nu.
Wat jij kunt doen: loop mee met de Rode Lijn Voorbij, steun direct kinderen in Gaza en teken de petitie.
*Namen zijn gewijzigd om de identiteit te beschermen
Bronnen:
- Gaza Humanitarian Scorecard, april 2026
- VN-rapport "The essence of childhood has been destroyed"
- Save the Children Impact Report 2025: Occupied Palestinian Territory
